Zanskar vader en (puber)zoon : Algemeen

voorgeschiedenis

In 2008 heb ik een experimentele reis begeleid naar Georgië. We hadden niet voldoende deelnemers en het leek mij leuk als mijn zoons van 15 eens mee zouden gaan. Voor mij is reizen mijn grote passie maar hoe zou het voor hen zijn? De een wilde niet mee, de ander wel. Het werd een groot avontuur, niet alleen omdat we veel gedoe hadden met de paarden en paardenmannen, omdat de oorlog uitbrak en we moesten uitwijken naar Armenië maar ook omdat we het tijdens de reis heel erg naar ons zin hadden, samen een avontuur beleefden. Het zijn dan de simpele dingen die (weer) een band scheppen: het wassen in een ijskoude bergbeek, de bagage omhoog zeulen als die door de paarden niet gedragen kon worden, hoe steek je een rivier over zonder te vallen (of met vallen en wat dan), wat doe je als je het eten niet lust enzovoort. Na de reis bleek dat we de lokale krant hadden gehaald met een artikel over onze “vlucht” uit Georgië. Voor mijn zoon was het een openbaring; we hebben veel gelachen en hij viel goed in de groep. Hij heeft de smaak te pakken gekregen van het leven in de bergen en de computer geen dag gemist. Het is bijna een universele ervaring: je beklimt passen, doorwaadt rivieren en je doorkruist in een aantal weken een heel gebied. Aan het eind heb je een goed gevoel over wat je hebt gedaan: je hebt iets gepresteerd. Het lijkt op een avontuur als: in de Ban van de Ring met bijbehorende fantastische landschappen, moeilijkheden en vreemde wezens.

Zanskar 2010

Wij hebben er weer zin in, de andere zoon wil nu ook mee (hij beseft wat gemist te hebben). Wat mij als één van de mooiste reizen voorkomt, die aan alle eisen van een avontuur tegemoet komt en niet saai is voor zowel vaders als zonen is de grote Zanskar reis, die zich afspeelt in het Himalaya gebied van Noord India. Je leert hoe je moet kamperen, ook op ijs. Je leert hoe je met de GPS omgaat, hoe je omgaat met hitte en kou, hoe je een gletsjer over moet steken aan touw, hoe je rivieren moet doorsteken, niet 1 keer maar vele keren, hoe je touwen moet vastmaken. We zullen ook nog een stukje een experimenteel pad volgen om het nog spannender te maken. Je krijgt te maken met de hoogte en –als alles goed gaat en er is voldoende animo- we kunnen kijken of er ergens een topje van 6000 meter te scoren valt. Je komt in kontakt met andere religies en culturen, de zonen kunnen hun engels in de praktijk brengen in de omgang met gidsen, kok en dragers en/of paardenmannen of de lokale bevolking. We krijgen te maken met moe zijn en doorzetten, met tegenslagen en oplossingen verzinnen, met hoe je een ander kan helpen of hoe jij geholpen kunt worden, kortom een ongelooflijk scala aan waardevolle levenservaring waar geen school tegenop kan.

Voorwaarde voor deelname is wel dat je een goede conditie hebt en dat je zin hebt in een echt avontuur